fbpx
Sosyal Hesaplarımız

Öykü Kadraj

Kahraman’ın Halil’in Evi

İki katlı ahşap ev yanmış, geriye baca gibi tüten kararmış, yarı kütük yarı köz karkas kalmıştı. / Yaşanmış bir olayın öyküsü.

Tarih:

on

Kahraman'ın Halil’in Evi

Eyyam-ı buhur denilen yazın en sıcak günlerinden bir gün… Nemli, sıcak hava bir bulut gibi Bolaman’ın üstüne oturmuştu. Yaprak kımıldamıyordu. Garipöldüren çeşmesinde teneke içinde soğumaya bırakılan gazoz şişeleri çabucak eksiliyor yerine yenileri geliyordu. Kalelilerin çoğu evden çıkmıyor, sokaklardan çekilen hayat kahvehanelerin önünde çardak altına sığınıyordu. En serin yerler buralardı. Tavla, iskambil, maçakızı, domino asma yapraklarının gölgesinde oynanıyor, kimi de bulduğu peykeye uzanıp uyuyordu… En iyisi sıcak saatleri uykuda geçirip akşam serinine göz açmaktı. İşte böyle bir gün…

Kale sıcaktan saklanıp kabuğuna çekilmişken birden çarşıdan telaşlı bağırışmalar duyuldu, uyuyanlar uyandı. Konağın karşısındaki kahvede, çardağın gölgesinde oturanlar kalkıp Odayanı’na doğru koşmaya başladılar. Pencereden doğu yönüne bakınca koyu yeşil dağın içinden gökyüzüne yükselen boğum boğum kara dumanı gördüm. Hemen evden dışarı çıktım, sokakta ilk rastladığım Mecit ağabey (Mecit Ergün):

Kahraman’ın, Halil’in evi yanıyor, dedi.

Dumanın göründüğü yere doğru seğirten kalabalığa karıştım, hep beraber Odayanı’nı geçip asfalta çıktık. Havada yanık kokusu vardı. Yangını görmeye gidenler pek çoktu. Çoktan başlamış bir tiyatroya yetişecekmiş gibi gençler koşar adım, yaşlılar yürüyebildiği kadar atik yürüyerek. Asfalttan ayrılıp dağa tırmanan cılga yolu tuttuk. Yol fındık ocaklarının arasında döne dolana yükseliyordu. Yola uzanan bol yapraklı dalların altından geçerek bir süre gittikten sonra yolun bittiği yerde, fırdolayı mısırla çevrili çoğu düzlük, azı yokuş güccük harman yerine vardık.

İki katlı ahşap ev yanmış, geriye baca gibi tüten kararmış, yarı kütük yarı köz karkas kalmıştı.

Kahraman'ın Halil’in Evi

Kahraman’ın Halil’in Evi

Yaşlı, genç, çoluk çocuk kırka yakın kalabalık yanan evin çevresinde halka olduk, oturduk kimi yosunlu kayalara, kimi taşlara, yıkılmış ağaç gövdelerine, kimimiz yere. Yanık kokan ortamda yangının son perdesi oynuyordu. Biz oraya varana kadar olan olmuş, yanan yanmıştı. Etrafa saçılan tahtalar kısa alevlerle yanmaya devam ediyordu. Bir büyük tehlike yanan tahtalardaki kesme çivilerin ateşte ısınıp, kızarıp genleşerek patlaması, vınlayarak uçup vurduğu yerde mermi etkisi yapmasıydı. Bu büyük tehlikeye rağmen ilk yetişen komşular çatır çatır yanan eve yaklaşmış, içeri girmiş; kurtarabildikleri kazan, kepçe, tencere, tava, güğüm, gaz ocağı, yatak yorgan, beşik, ibrik, ayna, lamba, iki sandalyeyle bir masayı, ceviz çeyiz sandığını, birkaç çuvalı ve sepeti sırtlayıp, ateşin içinden çıkarıp ağaçların dibine, otların üstüne atmışlardı.

Mal canın yongası derler ya Kahraman’ın Halil’in varı yoğu canının yongası… Hepsi buydu. Çoluk çocuğu, iki baş malı, tavukları bir de atı. Allaha şükür kedi, köpek, fare dahil hiçbir cana zarar erişmemişti. Orada başı peştemallı bir kadın Halil’in ya anasıydı ya bacısı ya da karısı… Komşu kadınların arasında yere çökmüş iki yana sallanıyor, yumruk yaptığı eliyle göğsünü dövüp duruyordu. Yangına ilk koşanlardan, Laleli’den Çamurali’nin Mehmed’in oğlu Ali Cihan düşmana saldırır gibi ateşin içine dalmış, eşyaları ve bir odada kapalı kalan kediyi kurtarmıştı. Yangına birkaç sefer yapan Ali “etme gitme, ataş heryeri sardı saracak çatı yıkıldı yıkılacak” diyenlere aldırmadan çökmeye yakın yangına son bir kere girmiş, yeni yapılacak evde işe yarar diye ateş vurmuş, kararmış ama içi yanmamış özü sağlam direkleri, mertekleri, kalasları baltayla vurup, kırıp koparıp sürükleyerek yangından çıkarmıştı ama kızgın kütükleri tutmaktan avuçlarının içi de yanıp kabarmıştı. “Gel! Kale’ye gidelim yanıklara melhem sürdürelim” diyenlere,

Bi’şey olmaz, geçer, dedi.

Sanki kanayan, sızlayan avuçlar onun değildi. Bir cigara yaktı, yaptığı yiğitlikten mahcup olmuş, bir ağacın arkasına çömelip saklanmıştı.

Onun bu duruşu bana eski bir fotoğrafta siperde düşmanı bekleyen Çanakkale askerlerini çağrıştırdı. O gün Çamurali’nin Mehmet’in oğlu Ali Cihan’da (soğancı Ali) mehmetcik ruhu vardı.

Ali’ye yangın “düşman” yanan ev “Çanakkale toprağıydı.”

Ateşin çatırtısı azalıyor, dumanlar soluyordu… Yangın sönerken umutları da yangınla birlikte sönen Kahraman’ın Halil yere çöktü; sırtını ağaca dayadı, başı kollarının arasına düştü… Ağlıyordu.

Kolay değildi yeniden ev kurmak bu fukaralıkta. Orada az ilerde bağdaş kurmuş oturan Süleyman Hazne Bey Halil’e baktı:

Ulan! Ne ağlayıp duruyorsun? Allaha şükür cana zarar gelmedi ya, akacak kan damarda durmaz, ev yandıysa yandı! Ağaçtır helbet yanar… Evvel Allah daha iyisi olur. Haydi! Çoluğunu çocuğunu topla git yukarıdaki fındık evine yerleş, o evi sana verdim, dedi.

O an Halil için bir mucize gerçekleşti. Eğilmiş baş doğruldu, ıslak gözlerinde umut ışığı yandı “duyduğum essah mı?” der gibi Süleyman beye baktı, elleriyle toprağa dayanıp yekinip ayağa kalktı…

Sevinçten dizleri titriyordu koştu Süleyman beyin ellerine sarıldı. Süleyman bey bir el hareketiyle Halil’i itekleyip savdı, elini öptürmedi.

O yangın gününden hatırımda kalan iki adam, biri babamın arkadaşı Süleyman Hazne bey gözü tok, eli açık, yiğit mi yiğit adam; diğeri Lâleli köyünden korkusuz bir kahraman Ali Cihan.


Kaynak: Bolaman Araştırmaları Ve Eski Fotoğrafları

Reklam Alanı Kızılay Web Banner 468X060
Yorum yapmak için tıklayın

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

 

Yaşam Kadraj

Terkediş

Geceye kenetlenen bir düşüncem karanlığımda kayboluyor. “Eski anılarım” adlı acılarıma kulak veren bu çöküntünün; artık tutunacak dirayeti kalmadı…Terkediş

Tarih:

on

Terkediş

Soğumaya yüz tutmuş dünyama bir yolculuk ettim. Sensiz, eksik, yarım bir ada var; ucu bucağı sonsuz olarak etiketlediğim diyarın sise bulanmış eteğinde. O ada; sen ve benim, bizim, bir bütün olarak kurduğumuz, inşa ettiğimiz hayalleri sakladı. Dizaynı sana ait, inşası bana ait nice katlı evler, nice saçlı evler. Balkonundan seyre daldığımız çocuklarımızı gömdüm, her gün çaba sarf ettiğin bahçemize. Yaşlarını takip eden bir nehir hayalin vardı. İçini temizleyen bir berraklığa sahipti.

Hayal değil, resmettiğimiz; soluksuz yazdığım bir kitap sayfası gibiydi. Seni adanın bir ucundan diğer ucuna sürükleyen paragraf gibi bir hayaldi. Bir ev inşa edilecekti. Bir şehre dönüştü. Sonra da ülkeye. Sonunda dünyaya. Ve sen çekip gittin. Sahip olması en doğal hakkı olan kişi, bu hayalin başyapıtı resmedilemezdin. Hiç bir dilde, bir kelime dahi karşılığı olmayan sen; değiştin. Nedeni bilinmeyen bir değişim.

Hastalık gibi değildi bu… Yada mevsim gibi değildi. Yani geçici olmaktan çok uzak bir farklılıktı bu. İsim vermekte zorlanıyorum buna lakin isimlendirmek ne denli kolaydır? Göç gibi bir şeydi sanki; uzaklara seyahat eden bulut hayal et. Gözden kaybolup yok olan bir seyahat misali. Ne sen bir buluttun ne de seni sürükleyen bir rüzgar vardı, bu hayalde.

***

Elvedalara kulak asmayan bir yolcuydun sen.
Arkana dahi bakmadan çekip giden.
"Belki" diye diyorum... Bir duraksama ile dönsen
ardına belki gidemezdin.
"Tutuklu kalırdın" diye resmettim o anı.

***

Hayalden başka bir şey değil

“Diye”ler ile doldurulmuş bir metin asla gerçekliğe kavuşmayacak. Ve senin o anda duraksaman bile, belirsizlikte kurulmuş, muhtemel hayalden başka bir şey değil.

Bulanan zihnim kabiliyetini yitirdi. Paslanan hayallerim, ot saran karakterim, yosun bağlamış kelimelerimi hapsettim tüm diyarı dönüştürdüğüm zindana.

Senin gittiğin o karanlık vakit, kurduğum acı hatırama ulaştı.

Geceye kenetlenen bir düşüncem karanlığımda kayboluyor. “Eski anılarım” adlı acılarıma kulak veren bu çöküntünün; artık tutunacak dirayeti kalmadı, belleğimde tükettiğim umut zerrelerine. Arafa atılmak istiyor sözcüklerim, senli hayallere kavuşmak adına. Sonsuz ufuklarına açılmak, engin derinliğe sahip gözlerinde hapsolmak istiyorum. Sabahların kokusu olmak, gecelerin nefesi olmak istiyorum teninde. Dilime kazımak istiyorum seni. Aydınlığın, karanlık rotasında esaret olmak istemiyorum.

Ne fayda ki; bunlar, giden senin ardından duyulamayan bir kaç haykırıştan ibaret.

Devamını oku

Köşe Kadraj

Kime beddua ediyorsun?

Ve başlar iblis beddua etmeye; tam “1000 yıl” sürer bedduası. Nereden bilebilirdi ki, kendisine lanet okuyor! Halbuki vakt-i ezeli de lanet halkası boynuna geçirilmiş bir Şaki idi…

Tarih:

on

Kime beddua ediyorsun?

İblis bir gün cennette dolaşıyordu… Dört büyük öğrencisinden Cebrail ve Mikail isimli meleklerle karşılaştı. Halleri bir garipti… Ağlıyorlardı… Çok müteessirlerdi… Merak etti ve telaşla sordu;

─ Neyiniz var sizin?

Dediler ki;

─ Biz, Levhi Mahfuz da öyle bir şey okuduk ki onun dehşeti kapladı bizi…

Merakla sordu:

─ Ne okudunuz ki?

─ Levhi mahfuzda yazıyor ki; içimizden bir meleğin ayağı kayacak ve Rabbimize asi olacak… Biz de acaba “Biz miyiz o melek?” diye ağlayıp, Rabbimizden af diliyoruz…

─ Öyle şey mi olur, dedi.. Kim bu haddini bilmez?

Soluğu arşın gölgesinde, Ravzai müntehada aldı… Arşın direğine yapışan İblis niyaza başladı:

─ ‘Rabbim! Duydum ki içimizden bir melek sana isyan edecekmiş. Ne olur; bana izin ver ona beddua edeyim….

Kime beddua ediyorsun?

Ve başlar iblis beddua etmeye; tam “1000 yıl” sürer bedduası. Nereden bilebilirdi ki, kendisine lanet okuyor! Halbuki vakt-i ezeli de lanet halkası boynuna geçirilmiş bir Şaki idi…

Ve başlar iblis beddua etmeye; tam “1000 yıl” sürer bedduası. Nereden bilebilirdi ki, kendisine lanet okuyor! Halbuki vakt-i ezeli de lanet halkası boynuna geçirilmiş bir Şaki idi… Gün geldi, Hazreti Adem A.S. yaratıldı… O malum hadiseler yaşandı… Ve isyankar abid melek ortaya çıktı… Halbuki O melek bile değildi… Arşda ve arzda secde etmediği toprak parçası kalmadığı için abidliğinin fazlalığından melekler makamına çıkarılmışdı… İlim vardı ama irfanı yoktu

İrfanı olanlar karşı tarafı suçlamaktan, beddua etmektense hatayı kendilerinde arayıp nadim oldular.

Bu onları alçaltmadı bilakis yüceltti…


İlk minik hikaye denemem. Hadise gerçektir… Üslup bana ait yorum size; hisse almaksa hepimize… Sevgilerimle efendim… Cuma geceniz nur dolsun el fakirüzzzünub…

Devamını oku

Köşe Kadraj

Anne Duası

Musa Peygamber Tur Dağı’na özellikle de her şeyi yaratan Allah ile konuşmak için gelirdi. Allah, Musa Peygambere insanlara ulaştırılmak üzere emirler verirdi. Anne Duası

Tarih:

on

Anne Duası

Musa Peygamber zamanının çoğunu insanlara yardım ederek, onların sorunları ile ilgilenerek geçiriyordu. Hasta ve yalnız yaşayan yaşlılar en çok ilgilendiği insanlardır. Vaktinin çoğunu onlara hizmet ederek geçirirdi. Yemeklerini götürür, temizliklerini yapmalarına yardım ederdi. Birde anne veya babasını kaybetmiş çocuklar vardı ki, onları çok severdi. Bir baba şefkati ile onlarla ilgilenirdi. Heybesinde daima onlar için hediyeler bulundururdu. Mevsimine göre meyveler, kuru yemişler, küçük oyuncakları yanından eksik etmezdi.

Musa Peygamber, yorulduğu ve dinlenmek istediği zaman yaşadıkları şehrin en yüksek tepesine çıkardı. Bu yüksek tepenin ismi Tur Dağı’ydı.

Burada kendisi ile baş başa kalarak dinlenirdi. Tur Dağı’na çıktığı zaman insanlar için Allah’a dua ederdi. Allah, tüm insanların içinden seçtiği peygamberler ile özel bir dil vasıtası ile konuşuyordu. Musa Peygamberle de Tur Dağı’nda yalnız kaldığında konuşuyordu. Musa Peygamber, Tur Dağı’na özellikle de her şeyi yaratan Allah ile konuşmak için gelirdi. Allah, Musa Peygambere insanlara ulaştırılmak üzere emirler verirdi. İnsanların yalan söylememesini, hastalara ve kimsesizlere iyi davranmalarını, başkalarının malını izinsiz almamalarını, insanların birbirleri ile kaba şekilde değil, kibar ve nazik bir şekilde konuşmalarını emrediyordu. Musa Peygamber de bunları insanlara anlatıyor, bu şekilde Allah’ın emirlerine uyanların da öldükleri zaman cennete gideceklerini söylüyordu.

Bir gün Musa Peygamber Tur Dağı’na çıkmıştı. Orada hem dua ediyor bir yandan da Allah ile konuşuyordu. Şimdiye kadar hep insanların sorunları hakkında konuşmuş, kendisi ile ilgili bir şey konuşmamıştı. Uzun zamandır merak ettiği bir şeyi o gün sormaya karar verdi.

─”Allah’ım… Biz kulların bu dünyadaki hayatımızı bitirdiğimizde senin iznin ve emrinle ebedi kalacağımız cennete girmek, orada sonsuza kadar mutlu ve huzurlu yaşamak için gayret ediyoruz. Acaba benim cennette komşum kim olacak?”

─”Ya Musa! Senin cennetteki komşun şu mahallede annesi ile beraber yaşayan kasaptır.”

Bunun üzerine Musa Peygamber bu kasabı çok merak etti ve onu bulmak için yola çıktı. Nihayet aradığı yerde bir kasap olduğunu gördü ve onu ziyaret edip tanışmak için dükkânına girdi. Kasap orta yaşını henüz geçmiş biriydi. Musa Peygamber dükkânına misafir olarak geldiği bu adama kendisini sadece misafir olarak tanıttı ama ismini söylemedi. Kasap dükkânında akşama kadar oturarak adamı izleyen Musa Peygamber çok merak ediyordu. “Acaba bu adam ne yaptı ki Allah’ın bir peygamberine cennette komşu olmaya hak kazandı?” Bu düşüncelerle akşam olmuş, kasap dükkânı kapanmak üzereydi. Kasap, yanına evde pişirilmek üzere birazcık et aldı ve misafirini bu gece evinde kalmak üzere davet etti. Musa Peygamber cennette komşusu olacak bu adamdan ayrılamıyordu. Daha yakından tanımak için davetini kabul ederek birlikte kasabın evine gittiler. Eve vardıklarında kasap Musa Peygamberi evinin en rahat köşesine oturttu. “Efendim, siz burada dinlenin. Müsaadeniz ile birazcık işim var. Birazdan akşam yemeğimizi de hazırlarım, yemek yerken de sohbet ederiz.” dedi ve çekildi. Musa Peygamber adamın ne yaptığını merak etmişti. Uzun bir oda olan evin diğer ucunda adam önce akşam yemeği için getirdiği et ile yemek hazırladı. Ancak birazdan olan hadiseler karşısında şaşkınlığı giderek artmaya başlamıştı.

Odanın bir ucunda duvara bağlı olan ipi çözen adam tavana kadar asılı olan yatak şeklindeki zembili yere indirdi. Ancak o da neydi öyle… Zembilin içinde yaşlı, bir et ve kemikten ibaret olan bir kadın yatıyordu.

Şaşkınlığı ve merakı iyice arttı. Bir an yerinden kalkarak adamın yanına gitmek istedi. Kendini zor tutuyordu ama izleyip işin sonunu görmek daha iyi olacak diye düşündü. Adam zembilde yatan kadının önce elini sonra yanaklarını öptü. Daha sonra kadının yüzünü bir bezle sildi. Kollarını ve ayaklarını ovaladı. Ocakta henüz pişmiş olan yemekten bir tabağa koyarak kadına yedirdi. Misafirinin yanına gelmek üzere kadından müsaade alıp ayrılacakken kadın mırıldanarak bir şeyler söyledi. Bunun üzerine adam gülümsedi ve ayağa kalkarak misafiri ile kendisinin yemeği için sofrayı hazırlamaya başladı. Sofrada Musa Peygamber hayretten adamın yüzüne bakıyor ve adamcağızın “Haydi buyurunuz…” ikazları ile zorla bir şeyler yemeğe çalışıyordu. En sonunda dayanamadı:

─“Aman kardeşim! Bu Nasıl bir hâldir sendeki. Bu zembil ne? İçindeki kadın kim?

Bunun üzerine misafirindeki garip hâlin sebebini anlayan adamcağız, Musa Peygambere her şeyi anlatmaya başladı:

─“Efendim, ben fakir ve garip bir kasabım. Her gün dükkânımı Allah’ın adı ile açar, akşama kadar çalışırım. Akşam olunca da evime gelirim. Bir yaşlı anneciğim var. Ben yokken eve birisi girip ona bir şey yapar diye korkuyorum. Bu nedenle yatak gibi bir zembil ördüm. Annemi oraya yatırırım. Evden çıkacakken onu yukarıya kaldırırım. Eve gelince de hizmetini yapar, yemeğini yediririm.”

─“Peki” der Musa Peygamber “Neden evlenmediniz ev işlerinizde yardım edecek bir hanım ile?”

Adam: “Anneme hizmetimde bir eksikliğim olur veya evleneceğim hanım, anneme iyi davranmaz endişesi ile evlenmedim.” dedi.

Musa Peygamber tekrar sorar : “Anneniz yemeğini yedirdiğiniz zaman size bir şey söyledi ve sizde güldünüz? Acaba ne söyledi size, bunu çok merak ettim?

Adam aklına gelen bu söze tekrar gülümseyerek Musa Peygambere tekrar anlatmaya başladı:

─“Kendimi bildim bileli annemin her sözünü yerine getirdim. Yaşlanınca da her hizmetini kendim yaparım. Çocukluğumdan bu günüme kadar her hizmetimden sonra annem bana ‘Allah seni cennette Musa Peygambere komşu etsin evladım’ der ben de içimden Musa Peygamber kim ben kim? Ben nasıl o Allah’ın yüce peygamberine komşu olabilirim, diye gülümserim.

Bütün bunlara şahit olan ve dayanamayan Musa Peygamber gözlerinden boşalan yaşlar ile; “Ey kardeşim. Sana müjdeler olsun. Annene olan bu sadık hizmetin karşısında Allah annenin duasını kabul etti. Ben Musa Peygamberim. Tur Dağı’nda Rabbime sordum ki ‘Ya Rabbim, bana cennette kimi komşu edeceksin?’ O da beni sana gönderdi.” dedi.

Devamını oku

Popüler '30

Sizin için Öneriyoruz!

Eğitim videoları ve uzman cevaplarıyla

 

Kadraj Akademi youtube’da!


Abone Ol!